**ရေသူမလေးနှင့် တံငါသည် (ပြန်လည်ဖန်တီးထားသည်)** ရှေးရှေးတုန်းက မြစ်ကမ်းဘေးက ရွာလေးတစ်ရွာမှာ အာလွန်းဆိုတဲ့ တံငါသည်လေး တစ်ယောက်နေတယ်။ သူက နေ့တိုင်း မြစ်ထဲမှာ ငါးမျှားပြီး ရိုးသားစွာ အသက်မွေးတယ်။ ဒါပေမယ့် တစ်နေ့မှာ ငါးတစ်ကောင်မှ မရဘဲ နေဝင်ချိန်ထိ မျှားနေရတယ်။ အာလွန်း စိတ်ညစ်ပြီး “ဒီနေ့တော့ ဗိုက်ဆာပြီး အိပ်ရတော့မှာပဲ” လို့ တွေးရင်း အိမ်ပြန်ဖို့ လှည့်လာတယ်။ အိမ်မပြန်ခင် နောက်ဆုံးအကြိမ်လောက် ကံစမ်းဖို့ သူ့ပိုက်ဟောင်းလေးကို မြစ်ထဲ ချလိုက်တယ်။ ဆွဲတင်လိုက်တော့ လေးလံလံ တစ်ခုခုကို ခံစားရပြီး “ငါးကြီးပဲ!” လို့ ဝမ်းသာသွားတယ်။ ဒါပေမယ့် ပိုက်ထဲမှာ ငါးမဟုတ်ဘဲ ရေသူမလေးတစ်ယောက် ပါလာတယ်။ သူ့ဆံပင်တွေက မြစ်ရေလို စီးကျပြီး၊ အမြီးက ငွေရောင်နဲ့ တောက်ပနေတယ်။ “လွှတ်ပေးပါ၊ ငါးမဟုတ်ပါဘူး” လို့ ရေသူမလေးက အော်တော့ အာလွန်းက သနားသွားပြီး ပိုက်ကို ဖြတ်လိုက်တယ်။ ရေသူမလေးက “ကျေးဇူးပါ၊ မင်းကို ဆုချမယ်” လို့ ပြောပြီး ရေထဲပျောက်သွားတယ်။ နောက်နေ့မနက် အာလွန်းနိုးလာတော့ သူ့အိမ်ရှေ့မှာ ရွှေဒင်္ဂါးတွေ အပုံလိုက်နဲ့ တွေ့တယ်။ ရေသူမလေးရဲ့ ကျေးဇူးဆပ်မှုပဲ။ သူ ဝမ်းသာလွန်းလို့ ရွှေတွေကို ယူပြီး ဈေးမှာ အဝတ်ကောင်းတွေ၊ အစားအစာတွေ ဝယ်လာခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့် ဒီသတင်းက လောဘကြီးပြီး ကောက်ကျစ်တဲ့ ဘုရင်ကြီးဆီ ရောက်သွားတယ်။ ဘုရင်ကြီးက “ဒီကောင်လေး ငါ့ရွှေတွေကို ဘယ်ကခိုးလာတာလဲ” လို့ ထင်ပြီး အာလွန်းကို ဖမ်းခိုင်းတယ်။ ဒါမကဘူး၊ သူ့လောဘကြောင့် အာလွန်းကို ဒုက္ခပေးဖို့ မကောင်းတဲ့ အကြံတွေ ထွက်လာတယ်။ ဘုရင်ကြီးက “ဒီကောင်လေးကို မြစ်ထဲ နှစ်သတ်ပြီး ရွှေတွေဘယ်ကရလဲ မေးရမယ်။ မပြောရင် ရေနဲ့မြှပ်သတ်လိုက်မယ်” လို့ အမိန့်ပေးတယ်။ အာလွန်းကို နန်းတော်ထဲ ဆွဲခေါ်လာပြီး မြစ်ကမ်းနားမှာ ရေနဲ့နှစ်ဖို့ ပြင်တယ်။ “ကျွန်တော် မခိုးပါဘူး၊ ရေသူမလေးက ပေးခဲ့တာပါ” လို့ အာလွန်းက ငိုပြီး အော်ပေမယ့် ဘုရင်ကြီးက မယုံဘူး။ ဒါပေမယ့် အာလွန်းကို ရေထဲနှစ်ဖို့ လုပ်တဲ့အချိန် မြစ်ရေထဲကနေ ရေသူမလေး ပေါ်လာတယ်။ သူ့လက်ထဲက ပုလွဲတစ်ခုကို မှုတ်လိုက်တော့ မြစ်ရေတွေ လှိုင်းထလာပြီး ဘုရင့်တပ်သားတွေကို ရေထဲ ဆွဲချလိုက်တယ်။ ဘုရင်ကြီးက လောဘကြီးလွန်းလို့ “ငါ့ရွှေတွေ!” လို့ အော်ရင်း အာလွန်းဆီက ရွှေအိတ်ကို ဆွဲယူဖို့ ပြေးလာတယ်။ ဒါပေမယ့် မြစ်ကမ်းနားမှာ ချော်ပြီး ရေထဲ ပြုတ်ကျသွားတယ်။ ရေသူမလေးက သူ့ကို ကယ်မယ့်အစား “မင်းရဲ့ ကောက်ကျစ်မှုက မင်းကို ဒုက္ခပေးခဲ့ပြီ” လို့ ပြောပြီး မြစ်ရေကို လှိုင်းပိုထစေတယ်။ ဘုရင်ကြီး ရေထဲမှာ ရုန်းရင်း မြစ်ထဲက ကျောက်တုံးတစ်တုံးနဲ့ ခေါင်းရိုက်မိပြီး သတိလစ်သွားတယ်။ တပ်သားတွေက ဘုရင်ကို ကယ်ဖို့ ကြိုးစားပေမယ့် ရေသူမလေးက မြစ်ထဲမှာ ရေဝဲကြီးတစ်ခု ဖန်တီးလိုက်တာကြောင့် ဘုရင်ကြီး ရေနက်ထဲ ပါသွားပြီး ပျောက်သွားတယ်။ ရေသူမလေးက အာလွန်းကို ကယ်ပြီး “မင်းရဲ့ ကြင်နာမှုက မင်းကို ကယ်ခဲ့တယ်။ ကောက်ကျစ်တဲ့သူက ကိုယ့်လောဘနဲ့ကိုယ် ဒုက္ခရောက်သွားတာ” လို့ ပြောတယ်။ ဘုရင့်တပ်သားတွေ ပြန်လည်ပြီး ဘုရင်ကို ရှာတဲ့အခါ ဘုရင်က မြစ်ထဲမှာ အစအနမရှိ ပျောက်နေပြီ။ ရွာသားတွေက အာလွန်းကို သူရဲကောင်းလို့ ချီးကျူးပြီး နန်းတော်က အာလွန်းကို မင်းသားအဖြစ် ခန့်အပ်လိုက်တယ်။ ရေသူမလေးကလည်း လူပုံစံပြောင်းပြီး အာလွန်းရဲ့ ဘေးမှာ ရပ်တည်ပေးတယ်။ နောက်ဆုံး အာလွန်းက မင်းသားဖြစ်သွားပြီး ရေသူမလေးက မင်းသမီးလေးဖြစ်သွားတယ်။ သူတို့နှစ်ယောက် ရွာကို တရားမျှတစွာ အုပ်ချုပ်ရင်း ပျော်ရွှင်စွာ နေထိုင်သွားကြတယ်။ မြစ်ကမ်းမှာ ညဘက်ဆို ရေသူမလေးရဲ့ ရယ်သံလေး ထွက်ပေါ်လာတတ်ပြီး ဘုရင်ကြီးရဲ့ ကောက်ကျစ်မှုကို သတိရတိုင်း ရွာသားတွေ ရယ်မောကြတယ်။