လူလည်စကားပြန် ဟိုးရှေးရှေးတုန်းက၊ တိုင်းရင်းသားတောရွာလေးတစ်ရွာမှာ သူဌေးကြီးတစ်ဦးနဲ့ သူ့ဇနီးတို့ နေထိုင်နေကြတယ်။ တစ်ညမှာတော့... ရွာထဲကို ဓားပြအဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ ဝင်ရောက်လာတယ်။ သူတို့ဟာ ရွာထဲကအချမ်းသာဆုံး သူဌေးကြီးအိမ်ကိုဓားပြ ဝင်တိုက်တယ်။ဓားပြတွေက သူဌေးကြီးနဲ့ ဇနီးကို ကြိုးနဲ့တုတ်ပြီး ချည်နှောင်လိုက်ကာ တစ်အိမ်လုံးကို လှန်ပစ်ရှာဖွေကြတယ်။ ဒါပေမယ့် ရွှေငွေရတနာတွေရဲ့ အရိပ်အယောင်တောင် မတွေ့ကြဘူး။ ဓားပြခေါင်းဆောင်က ဒေါသချောင်းချောင်း ထွကိပြီးသူဌေးကြီးရဲ့ ပါးကို ရိုက်ရင်း အော်မေးတယ်၊ **"ရွှေတွေ ဘယ်မှာဝှက်ထားလဲ ဟဲ့!?"** တိုင်းရင်းသားလူမျိုးသူဌေးကြီးက တုန်လှုပ်ပြီး ပြန်ဖြေတယ်၊ **"ကျုပ်တို့မှာ ရွှေငွေတွေမ‌ရှိပါဘူး... ကျေးဇူးပြုပြီး အသက်ကိုချမ်းသာပေးပါ..."** ဒါပေမယ့် ပြဿနာက... **ဓားပြတွေက ဒေသခံတိုင်းရင်းသားဘာသာစကားကို နားမလည်ဘူး!** ဓားပြတွေက ရွာထဲက စကားပြန်တစ်ယောက်ကို သွားဆွဲခေါ်လာပြီး ဘာသာပြန်ခိုင်းတယ်။ သူဌေးကြီးနဲ့ ဇနီးက အခြေအနေဆိုးမှန်းသိပြီး နောက်ဖေးက ရေတွင်းနားမှာ ရွှေငွေတွေဝှက်ထားကြောင်း အမှန်အတိုင်းဝန်ခံပြောလိုက်တယ်။ ဒါပေမယ့်... **စကားပြန်က** ဓားပြခေါင်းဆောင်ကို လှည့်ဖြားပြီး ပြောလိုက်တာက... **"သူတို့က 'သတ်ချင်သတ်ပစ်လိုက်၊ မပြောနိုင်ဘူး' လို့ ပြောနေတယ်ဗျ!"** ဓားပြခေါင်းဆောင်က ဒေါသထွက်ပြီး သူဌေးလင်မယားကို သတ်ပစ်လိုက်တယ်။ ပြီးတော့ ဘာမှမရဘဲ လက်ဗလာနဲ့ပဲ ရွာကနေ ထွက်သွားကြ တော့တယ်။ ဓားပြတွေ ရွာကထွက်သွားပြီး နောက်တစ်နေ့ညမှာတော့ စကားပြန်လုပ်ခဲ့သူဟာ ရေတွင်းနားကို သွားပြီး ဝှက်ထားတဲ့ ရွှေငွေရတနာတွေ အားလုံးကို သယ်ယူထွက် ပြေးသွားတယ်တဲ့ ကွယ်။ ။